kalib9

យើងនៅតែអាចដឹងខ្លួនបន្ទាប់ពីយើងស្លាប់

គណនីនៃបទពិសោធន៍ជិតស្លាប់ត្រូវបានធ្វើចាប់តាំងពីទសវត្សឆ្នាំ១៩៧០ នៅពេលដែល CPR បានចាប់ផ្តើម សង្គ្រោះមនុស្សបន្ទាប់ពីការគាំងបេះដូង។ពន្លឺភ្លឺ អារម្មណ៍ស្រស់ថ្លា សន្តិភាព ឃើញមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដែលបានស្លាប់រង់ចាំដោយដៃបើកចំហ។ ទាំងអស់នេះសំដៅទៅលើគំនិតដែលថាអ្វីមួយ នឹងមានបន្ទាប់ពីការស្លាប់។ ឬយ៉ាងហោចណាស់ខួរក្បាលជឿដូច្នេះ។

ឥឡូវនេះការសិក្សាធំបំផុតលើប្រធានបទនេះ បានរាយការណ៍ថាបទពិសោធន៍ទាំងនេះ អាចបញ្ជាក់ថាយើងនៅតែមានមនសិការក្នុងកំឡុងពេលនៃការស្លាប់ដំបូង។

ការស្លាប់តែងតែត្រូវបានកំណត់នៅពេលដែលបេះដូងឈប់ដំណើរការ ព្រោះអ្វីដែលកើតឡើងនៅពេលដែលបេះដូងឈប់ដំណើរការ គឺថាគ្មានឈាមនៅជុំវិញខ្លួនទេ ដូច្នេះស្ទើរតែភ្លាមៗ មនុស្សម្នាក់ឈប់ដកដង្ហើម ហើយខួរក្បាល នឹងមិនដំណើរការហើយ។ លោក Sam Parnia ជាសហនិពន្ធនៃការសិក្សាថ្មី នៃជីវិតបន្ទាប់ពីការស្លាប់ ដោយក្រុមមួយនៅសាលាវេជ្ជសាស្ត្រ Langone នៃសាកលវិទ្យាល័យ NYU បានប្រាប់ Healthline ថា នេះត្រូវបានគេសំដៅទៅលើការព្យាបាលដោយចៃដន្យដូចជាការជួយសង្គ្រោះបេះដូង។

 

 

Parnia ពន្យល់ថានៅពេលមនុស្សម្នាក់ត្រូវបានគេជួយសង្គ្រោះឡើងវិញជាមួយនឹង CPR នោះខួរក្បាលទទួលបាន តែប្រហែល ១៥% នៃឈាមដែលធម្មតាហូរទៅវា។

លោក Parnia បាននិយាយថា “នេះមិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើឱ្យខួរក្បាលសកម្មឡើងវិញទេ ដូច្នេះខួរក្បាលនៅមានទំហំធំ ហើយមិនដំណើរការអំឡុងពេល CPR ។ នៅពេលដែលបេះដូងឈប់ អ្នកមិនត្រឹមតែបាត់បង់ស្មារតីប៉ុណ្ណោះទេ ហើយខួរក្បាលរបស់អ្នកក៏ត្រូវឈប់ដំណើរការដែរ ប៉ុន្តែថាមពលដែលខួរក្បាលរបស់អ្នកធ្វើឱ្យថយចុះភ្លាមៗ ហើយក្នុងរយៈពេលប្រហែលជា ២ ទៅ ២០វិនាទី វានឹងឈប់ដំណើរការ។

រហូតដល់ការស្រាវជ្រាវបច្ចុប្បន្នរបស់ Parnia វាត្រូវបានគេគិតថា នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ស្លាប់ ពួកគេត្រូវតែសន្លប់ដោយសារគ្មានរលកខួរក្បាល ត្រូវបានរកឃើញ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយគាត់កំពុងប្រកួតប្រជែងនឹងគំនិតនេះ។

Parnia បាននិយាយថា “យើងគិតអំពីការស្លាប់ជាពេលវេលាកំណត់” ។ ប៉ុន្តែវិទ្យាសាស្រ្តបានយល់ថា បន្ទាប់ពីមនុស្សម្នាក់បានស្លាប់កោសិកា នៅក្នុងរាងកាយចាប់ផ្តើមឆ្លងកាត់ដំណើរការនៃការស្លាប់ដោយខ្លួនឯង ដែលត្រូវការពេលជាច្រើនម៉ោងបន្ទាប់ពីមនុស្សនោះស្លាប់។

Parnia មិនត្រូវបានគេរំលឹកថាបន្ទាប់ពីមនុស្សម្នាក់ស្លាប់ដោយសារ តែពួកគេនៅរស់ ឬថាបន្ទាប់ពីពួកគេស្លាប់ទៅខួរក្បាល ឬសរីរាង្គរបស់ពួកគេកំពុងតែធ្វើការ។

គឺថាកោសិកាមិនរលាយភ្លាមៗទេ។ ផ្ទុយទៅវិញវាត្រូវចំណាយពេលពីរបីម៉ោង មុនពេលពួកវាឈានដល់ចំនុចមួយនៃដំណើរការរលាយ នៅពេលដែលពួកវាមិនអាចដោះស្រាយបាន។

ដូច្នេះចំណុចនៃការស្រាវជ្រាវរបស់យើង គឺថាប្រសិនបើយើងអាចចាប់ផ្តើមបេះដូងឡើងវិញ បន្ទាប់ពីមនុស្សម្នាក់បានឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលដំបូងនៃការស្លាប់ មុនពេលកោសិកាបានក្លាយទៅជាការខូចខាតជាដរាប ហើយយើងអាចនាំមនុស្សម្នាក់ឲ្យដឹងខ្លួនឡើងវិញដោយគ្មានការខូចខាតខួរក្បាល។ ហៅថាភាពស្មុគស្មាញនៃស្មារតី។ គិតអំពីករណីលោក Terri Schiavo ដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនោះ។ វាជាដំណើរការស្មុគស្មាញប៉ុន្តែអាចធ្វើបាន។

 

 

ដើម្បីសិក្សាពីដំណើរការដែលអាចឱ្យគ្រូពេទ្យជួយមនុស្សឱ្យរស់ឡើងវិញ ក្រោយការគាំងបេះដូងដោយគ្មានការខូចខាតខួរក្បាលនោះ Parnia យល់ថាវាចាំបាច់ក្នុងការសិក្សាអំពីដំណើរការ ដែលកើតឡើងនៅក្នុងខួរក្បាលបន្ទាប់ពីមនុស្សម្នាក់ស្លាប់។

មនុស្សជាច្រើនបានរាយការណ៍ជាលាយលក្ខណ៍អក្សរថា អាចមើលឃើញ និងស្តាប់នូវអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង នៅពេលដែលពួកគេបានបានហៀបនឹងស្លាប់។ ពួកគេកំពុងឆ្លងកាត់រយៈពេលមួយនៃការស្លាប់ ប៉ុន្តែពួកគេត្រឡប់មកវិញ ហើយរៀបរាប់អំពីបទពិសោធមួយ ដែលពួកគេបានរកឃើញ ដែលពួកគេកំពុងមើល គ្រូពេទ្យធ្វើការលើពួកគេពីជ្រុងនៃបន្ទប់។ ឬក៏ពួកគេពណ៌នាពីការសន្ទនាពិតប្រាកដ ដែលគ្រូពេទ្យ និងគិលានុប្បដ្ឋាយិកាបាននិយាយគ្នាក្នុងកំឡុងពេលសន្លប់។

ផ្នែកមួយនៃការស្រាវជ្រាវរបស់គាត់ បានកំណត់ឱ្យយល់ពីបាតុភូតនៃការយល់ដឹងនិងស្មារតី ក្នុងអំឡុងពេលជួយសង្គ្រោះបេះដូង។

“យើងចង់សិក្សាពីអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះចិត្ត និងស្មារតីរបស់មនុស្ស។ ជាផ្នែកមួយដែលធ្វើឱ្យយើងជានរណា។ យើងចង់ដឹងថាតើមានអ្វីកើតឡើងបន្ទាប់ពីមនុស្សម្នាក់បានស្លាប់ក្នុងដំណាក់កាលដំបូង។

ការសិក្សានេះគឺធំបំផុត។ វារួមបញ្ចូលអ្នកចូលរួម ២.០០០នាក់។

អ្នកខ្លះបានស្លាប់ក្នុងកំឡុងពេលដំណើរការ។ ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានរស់រានមានជីវិតរហូតដល់ទៅ ៤០ភាគរយ មានការយល់ដឹងថាមានការយល់ដឹងខ្លះអំឡុងពេលដែលពួកគេស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពនៃការជួយសង្គ្រោះបេះដូង។ ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចបញ្ជាក់លំអិតបានទេ។

លោក Parnia បាននិយាយថា “ពួកគេដឹងថាពួកគេមានអ្វីមួយ ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចចាំវាបានទេ” ។

១០ភាគរយនៃអ្នកចូលរួមមានបទពិសោធន៍អាថ៌កំបាំង ដែលស្រដៀងនឹងអ្វីដែលអាចចាត់ទុកថាជាបទពិសោធន៍ជិតស្លាប់។

ពួកគេបានរៀបរាប់អំពីពន្លឺដ៏ភ្លឺមកលើពួកគេ ឬសាច់ញាតិដែលបានស្លាប់ដោយស្វាគមន៍ពួកគេ ឬការពិនិត្យឡើងវិញនូវជីវិតទាំងមូលរបស់ពួកគេ រហូតដល់ពេលដែលពួកគេបានស្លាប់ទៅមុខ។ អ្នកខ្លះបានរៀបរាប់ពីការពេញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងក្ដីអាណិតអាសូរ»។

លើសពីនេះទៅទៀត ២% មានការយល់ដឹងទាំងស្រុង និងការយល់ដឹងអំពីព័ត៌មានលម្អិតនៃអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងចំពោះពួកគេ។ ក្នុងចំណោមករណីទាំងនេះករណីមួយត្រូវបានធ្វើឱ្យមានសុពលភាព។

លោក Parnia បាននិយាយថាលោកអាចបង្ហាញថា មនុស្សកំពុងរំលឹកព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានកើតឡើង យ៉ាងហោចណាស់រយៈពេល ៣ ទៅ ៥នាទី បន្ទាប់ពីការបញ្ចប់បេះដូងរបស់ពួកគេ។

លោក Parnia បាននិយាយថា “មានរឿងជាច្រើនដែលត្រូវបានកំណត់ពេលវេលា និងបានកត់ត្រាថាអ្នកជំងឺអាចធ្វើការបកស្រាយដោយឯករាជ្យ ហើយនៅពេលយើងពិនិត្យមើលតារាង និងសួររកបុគ្គលិកពេទ្យយើងបានផ្ទៀងផ្ទាត់ពីព្រឹត្តិការណ៍ពិតប្រាកដ ដែលបានកើតឡើង” ។ អ្វីដែលនេះបានបង្ហាញថារយៈពេលនៃការដឹងខ្លួន និងការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ ដែលអាចរំលឹកឡើងវិញ នូវព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះ បានកើតឡើងមុនពេលពួកគេស្លាប់ ប៉ុន្តែក្នុងអំឡុងពេលដែលខួរក្បាលត្រូវបានគេរំពឹងថា នឹងត្រូវបានជួសជុល និងមិនដំណើរការ»។

Parnia បាននិយាយថារឿងនេះវាផ្ទុយនឹងអ្វី ដែលវិទ្យាសាស្ត្របានរកឃើញមកទល់ពេលនេះ។

«យើងបានឈានដល់ការរំពឹងទុកនៅទីនោះ ដើម្បីកុំឱ្យមានការយល់ដឹងអំពីស្មារតីណាមួយ ពីព្រោះគំរូវិទ្យាសាស្រ្តរបស់យើងគឺផ្អែកលើការពិត ដែលអ្នកអាចដឹងខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ នៅពេលខួរក្បាលរបស់អ្នកកំពុងដំណើរការ ដូច្នេះថាប្រសិនបើខួរក្បាលរបស់អ្នកឆ្លងកាត់ការស្លាប់ ហើយមិនដំណើរការនោះអ្នក មិនគួរមានបទពិសោធណាមួយទេ”។ “វិទ្យាសាស្រ្តក៏និយាយផងដែរថាបទពិសោធន៍ ដែលគេហៅថានេះប្រហែលជាមិនកើតឡើងនៅពេលមនុស្សស្លាប់ពិតប្រាកដទេ ពួកគេប្រហែលជាកំពុងកើតឡើងមុន ឬក្រោយ”។

ប្រែសំរួលដោយ៖⁣⁣ សុខ សុវណ្ណនិត្យ
ប្រភព៖ healthline